Niks

Als je dit blog leest, bedenk je dan dat dit gaat over mij. Mijn gedachten, mijn conclusies, mijn ontmoetingen en leerzamigheden in dit leven. Je kunt je daarover een mening vormen, als je wilt. Voor nu vraag ik je je nog geen mening te vormen tot het einde van dit stukje.

Gisteren vierden we de verjaardag van iemand in de familie. Niet zomaar iemand, mijn geliefde schoonpap. Samen met schoonzus had ik een piepklein feestje georganiseerd bij wijze van cadeau; hij wilde niks en hoefde niks, maar dit leek leuk. Het was ook leuk en heel gezellig.

Op de verjaardag werd mijn schoonzus gevraagd hoe het met haar studie was en of dat allemaal wel te combineren valt met werk en gezin. Er werd gesproken over hoe anderen in de familie 'het doen': de nieuwe lokatie van het bedrijf van nog andere familie, de familie die naar de andere kant van de wereld is vertrokken. Hoe mijn echtgenoot het in zijn nieuwe baan bevalt. (Let op, nog geen mening vormen!) Gezellig gepraat zoals dat gaat op een verjaardag.

Toen het feestje afgelopen was, werd schoonzus hartelijk bedankt voor haar gastvrijheid en alle zorg en organisatie. Terecht.

Alleen vond mijn ego dat niet! Ik had het best heel leuk gevonden als iemand belangstelling voor mijn nieuwe baan had getoond, gevraagd had naar hoe het met mijn studies gaat en hoe dat te combineren valt. En oh ja, ook voor mijn bijdrage aan het feestje... enzovoorts (Géén mening nog, hoor!!)

Maar ik ben mijn ego niet! En mijn ego ben ik niet!

Hoe belangrijk is het of en wat iemand van mijn bezigheden vindt? En of zij weten wat mijn bijdrage waaraan dan ook is of was? Heeft dat werkelijk invloed op hoe ik de dingen doe? Nee. Geeft het mij iets, wat dan ook, als ik een schouderklopje krijg om wat ik doe, laat of bijdraag? Ook: nee, niet werkelijk! Doe ik de dingen die ik doe om daarmee waardering van anderen te krijgen? Néé! Ik heb met liefde samen het feestje georganiseerd. Ik heb heel veel plezier in mijn nieuwe baan en ja, dat is heel druk, samen met studie, gezin en praktijk. Wie wil dat dan? ... IK! En ik alleen! Het is NIET echt heel belangrijk dus wat mijn ego wil. Als ik handel met respect voor mijzelf, respect voor anderen en alles en iedereen die er wel en niet voor mij toe doet, dan doe ik het volgens mij goed. Gehechtheid aan wat anderen vinden, levert alleen dat op: gehechtheid aan wat zij ervan vinden. Meer niet.

Ik realiseerde mij dit toen ik vers dertien van de Tao te Ching las. Dat gaf mij de gelegenheid om afstand te nemen van gevoelens die wel energie kosten en mij niets werkelijk belangrijks opleveren. Sterker nog: ze staan liefdevolle gedachtes naar anderen, die het vast goed met mij voor hebben, in de weg. Weg ermee dus, met die gedachtes en vooral gevoelens.

Nu, je mag je nu een mening vormen, als je wilt. Het doet er voor mij niet werkelijk toe.

Toeval en stilstand

Iemand, ik geloof Albert Einstein, zei eens dat toeval een werktuig van God is. "Da's toevallig" zeggen, is volgens mij de easy-way-out verklaring van iets wat je gebeurt, je overkomt. Er wordt een gebeurtenis voor je voeten geplaatst, je kunt je erover verbazen en er overheen stappen. Je kunt er ook 'in' stappen en je afvragen waarom je dit overkomt, je deze persoon ontmoet terwijl je net aan haar dacht, je een paar keer achter elkaar iets leest over een onderwerp waar je eigenlijk niet mee bezig bent. Ik ben Chi Neng Qigong zo op het spoor gekomen: ik las er iets over, zat een poosje erna in een wachtkamer waar ik bladerend in een oud blad een artikel over CNQ tegenkwam en nog weer wat later er ergens anders nog iets over hoorde of las. Er ging toen een belletje bij mij rinkelen en ik ben dat Chi Neng eens gaan opzoeken. De rest is historie.

Ik heb net het boek 'Het verloren Labyrint' van Kate Mosse uit. Gaat onder meer over de kathedraal van Chartres en meer specifiek over het labyrinth aldaar. Leuk, ik wilde altijd al eens naar Chartres. Mooi boek. Boek vanmiddag uitgelezen, daarna de Happinez gekocht vanwege het mooie kettinkje, blader, blader, ziedaar: een foto van een kathedraal. Ik weet meteen dat dat Chartres is. Ik vraag me onderhand niet meer af waarom ik dat meteen weet of waarom dat mij gebeurt. Ik vraag me af wat het mij te zeggen heeft. Zappend door het artikel valt mijn oog op dit stukje: "Ik neem een eerste stap het labyrinth in. Dan begin ik de lijn te volgen, die met scherpe, korte bochten naar het centrum toe lijkt te gaan. Dit gaat goed: ondanks het bochtenwerk kom ik al snel dichter bij het midden. Dan gebeurt er iets onverwachts: ik moet me weer van het midden afkeren en word naar de buitenkant geleid. Het voelt wat verwarrend. ... Ik probeer voortdurend in te schatten hoe ver het nog is en hoe mijn pad precies naar het centrum van het labyrinth leidt. Dat is niet goed te zien; het patroon dat zo symmetrisch is, blijkt ingewikkeld als je erin loopt." ...

Gut, dat lijkt over mij te gaan. Ik stoomde voorwaarts in mijn cranio-opleiding, had het einddoel goed in het vizier. 'Dit moet nog dan-en-dan en dan zus-en-zo.' Helemaal uitgestippeld. Wáárom, waarom gebeurt het mij nu voor de derde keer (!) dat ik vlak voor een module uitgeschakeld raak? Begin dit jaar 'n ongeluk waardoor ik mijn knie blesseer op de eerste dag van een module, paar weken later wordt een kies getrokken wat zo zwaar tegenvalt dat ik niet naar de module kan waarvoor ik sta ingeschreven. En nu: een blaasontsteking. Ik probeer het op de dag van vertrek, maar moet na een uur ploeteren op en af de wc aan mezelf bekennen dat ik deze module op m'n buik kan schrijven. Bálen!!!

Het is net alsof ik in zo'n labyrinth sta: ik heb het doel goed voor ogen, maar iedere keer word ik weggeleid van het centrum, het doel. Wat is het dat dat al een aantal keer is gebeurd? Ik ben er nog niet achter. Ik hou maar voor ogen dat het misschien zoiets is als die patronen, die, als je ernaar kijkt je niks ziet, maar als je er doorhéén kijkt, je ziet wat erin schuilt gaat. Zucht... ik moet misschien minder mijn best doen en het doel niet zo krampachtig vasthouden? "Jamaar", spartelt dan mijn ego... Ik ga maar eens lekker mijn Chi Neng oefeningen doen!

Geworstel

Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn in cursussenland. Hier op het eiland en daarbuiten. Ik geef nu vijfenhalf jaar Chi Nengles op Texel. Het gaat goed, geef heel regelmatig les en sinds de laatste jaren vrijwel continue. En nu dus sinds een poosje zelfs twee keer per week.

Het regelwerk wat erbij komt kijken valt niet mee. Reklame maken, uitleg geven, motiveren. Mensen melden zich aan, melden zich vlak voor de cursus weer af. Daar gaat veel moeite en tijd in zitten.

Da's niet zo'n positief stukkie, Esther! Nou, jawel, hoor. Nee, het valt niet mee. Ja, het is nog steeds wel de moeite waard om te doen. Want wat is het leuk om les te geven! De reacties van mensen die korter of langer bezig zijn met CNQ, wat het voor hen doet, hoe ze mijn lessen en mij als docent ervaren. Dat maakt dat het voor mij leuk genoeg, ondanks het geworstel. Ik kan me laten tegenhouden door de drempels... zolang die drempels niet al te hoog worden, stap ik er overheen (ik heb lange benen!) en blijf ik lekker les geven... :)

Mensen in mijn hart

Er zijn veel mensen die een plekje in mijn hart hebben. Ik prijs mijzelf gelukkig! Sommige van die mensen zie ik niet eens zoveel. We delen niet heel veel van elkaars leven en als we elkaar dan zien, is het fijn. Zo hebben Simone en ik jaren om elkaar heen gedraaid, steeds roepend dat wij elkaar eens uitgebreider wilden spreken dan alleen de gelegenheid waar we elkaar troffen. We hebben elkaar ontmoet, een aantal uur, ergens in een kroeg; we hebben heel uitgebreid zitten praten en voelden op een gegeven moment allebei dat het voldoende was voor dat moment. En nu gebeurt hetzelfde: we zien elkaar regelmatig en werken weer langzaam naar een ontmoeting toe. Ronald is ook zo'n mens met een eigen plekje in mijn hart. Een fijn mens, gewoon zoals hij is.

Ruim acht jaar geleden ontmoette ik Rene. Wat een prachtmens, hartelijk, vol aandacht. Een bijzonder mens! Sindsdien zien we elkaar af en toe en dan hebben we heel hartelijk contact. Ik weet zijn verjaardag niet, weet niks van het gezin waar hij uit komt. Ik ken zijn vrouw, zijdelings. Rene maakte dat ik vanzelf breed begon te glimlachen als ik hem zag.

Vanavond kreeg ik bericht dat Rene het fysieke lichaam, wat hem zo'n last bezorgde, heeft verlaten. Zijn 'stralende ogen' worden genoemd in de brief en zijn vermogen te 'zijn'. Nog veel meer komt in mij op, dat niet benoembaar is. Rene heeft een plekje in mijn hart.

Nieuwe cursussen

Hoera, de nieuwe cursussen Chi Neng Qigong zijn begonnen. Weer een enthousiaste groep mensen met wie ik tien lessen lang 'op pad' ga. Deze mensen (en ik) staan niet stil; zij groeien. Langzaam en zeker! Gewoon doen, zoals dr. Pang Ming altijd zei, gewoon dóén!

Sok

Leuk, de reacties op mijn berichten over Sokje, onze kat. Nou, het gaat heel goed met hem. Het pootje zit er nog aan, het ziet er netjes uit. Hij doet weer net zo oenig als eerder: gaat midden op de weg liggen om op zijn buik gekrabbeld te worden. Vol vertrouwen dat de hele wereld wel op hem let...

Quote

"Om je manier van denken te veranderen en succes te hebben, is het nodig om je gedachten niet te richten op wat verkeerd is, maar op wat je intentie is. Wat wil je creëren?"

- Wayne Dyer -